Descripcion de tablèu

LE RADEAU DE LA MÉDUSE - Théodore Géricault


Salon de 1819

H. : 4.91 m. ; L. : 7.16 m.

Aqueste tablèu qu’ei ua òbra capitala deu sègle XIX.

Lo tèma qu’ei lo testimòni d'un eveniment recent, lo sauvetatge de quauques subervivents deu naufragi de la fregata «la Méduse» que s'ahonè en 1816, a costat deu Senegal.

150 òmis qu'èran sus aqueste radèu qu’a deviat pendent 10 dias. 15 òmis que s'esmorivan au moment deu sauvetage. Qu’ei aqueste moment que lo pintre a decidit de'ns amuishar. Los qu'an contat la tragedia, qu’èran dus subervivents, representats au pès de la pua. Aqueste qu’an podut descríver exactament com èra lo radèu.

Entà que son tableu sia realiste, Géricault qu’ei anat dens los espitaus tà estudiar los que's morín e los cadavres.

Que podem diser que l’obra ei romantique per la soa inspiracion, un subjecte d’espant près dens l’istori contemporari d'aquesta epòca e tanden per la soa factura emportada, per lo dinamica qui l’anima quitamen si ei ligada a la tradicion classica per la soa composicion e construccion pyramidala. L’òbra qu’ei descridada au Salon de 1819, tan per la nautat de l’interpretacion que per la soa denonciacion politica (contra lo poder en plaça), tanben, la presencia deu naufratgat negre qu’ei considerat com un manifesta contra l’esclavatge. Per contra, lo tablèu qu’ei hèra admirat en Angleterra on Géricault la presentè en 1820. 

 

 

Analiza d’estile deu tablèu

Estructura deu tablèu

 

N'i a pas nat simetria, que podem tanben díser qu’ei la baralh que regna e qu’ei açò que suslinha lo desespèr de la situacion.

Que i a dus linhas de força, dus plans (ua purmèra dab lo radèu e ua dusau dab lo paisatge), qu’ei ua estructura piramidala sus ua basa instabla qu’ei la mar.

 

Lo camin qu’emprunta l'espiar, qu’ei lo de la linha ascendenta qui part deu morant en baish a l’esquèra, dab las camas que sorteishan en dehòra deu radèu, tà anar dinc au marin qui’s quilha en haut a la dreta e qui arronça un perrec en direccion deu naviu qu’ei en hèit, dens la realitat, l’Argus e que'us va salvar.

Lo sens de la linha ascendenta que marca la progression dens los sentiments deus naufragièrs qu’esproven purmèr lo desespèr puish après l’espèr (progression dens las colors e la lutz que renforçan l’idea de salvason).

Lo hèit que lo naviu demora hèra petit e que lo vent hè's conflar las velas deu radèu a l’inversa de la direccion prèsa per l’Argus que'ns har dobta sus çò qui va arribar; perqué pas la mòrt de tot lo monde…

 

La quasi totalitat de l’espaci deu tablèu qu’ei consacrada a la representacion deu radèu, aqueste que pren quasi tot lo paisatge.

N'i a pas nat punt de hueita. Lo cadratge qu’ei frontau e apressat.

Si Géricault a tribalhat tà amassar informacions sus aquestes evenements tà demorar fidèu a l’istoria, la soa representacion grafica d’aquesta n’ei pas tant realista; lo negre qu’ei en haut qu'a un còs garrut a maugrat que quan sian arretrobats, n'avèvan pas minjat arren despuish 12 dias

Tanben, los mòrts que deberen estar vriolets e en estat de decomposicion. Totun que son sonque blancs.

De manera generala, tots que son plan cohats e plan rasats.

Lo pintre ne cerca pas sonque a representar la realitat, eth que vòl tranformar lo son tablèu en hèit divers, en tablèu istoric, lo genre lo mei prestigios au sègle XIX.

N'i a pas hèra de colors que son utilisadas tà la realisacion deu tablèu, la paleta que va deu burèu (beige) au negre, en passar per lo brun clar e lo mei encrat. Dab aquesta armonia colorada qu’obtenem ua atmosféra generala de tons caudes e tanben ua impression dramatica. Au medish temps, un element qu’ei mei visible e qu’ei de color roi : lo teishut qui cobre lo vieilh qu’ei au purmèr plan e que ten la man deu cadavre.

Los contors que son foscs e açò qu’ei ua caracteristica deu Romantisme (e çò qu’annonça tanben l’Impressionnisme).